[HF20260221:finale-verwachtingen]
Finalis is de uitgesproken aanhanger van het idee dat de wereld doordrenkt is (nee, hoort te zijn!) met economische imperatieven. Money rules. Iedereen die zijn financiële eigenbelang niet angstvallig bewaakt is een sukkel, niet in staat de morele superioriteit van deze zienswijze te vatten. Toch voelt het egotisme dat zich hierin manifesteert ongemakkelijk voor finalis. Hij beseft –niet altijd, maar vaak genoeg- dat de morele superioriteit die hij uitdraagt gebaseerd is op existentiële leegte. Wordt dat besef uitgedaagd of geprikkeld (zoals in een confrontatie met de ultieme genocide) dan volgt de vlucht in een nog agressievere versie. De wereld dient immers rond finalis te draaien, zoals in het Ptolemaeïsche stelsel de aarde middelpunt van het universum is. Alles wat anders is, alles wat vreemd is aan het zelfbeeld of de vermeende belangen… moet worden geweerd, desnoods bestreden, of weggewuifd en weggelachen. De belangstelling die finalis voor de wereld heeft, is dus nul: werkelijke belangstelling kan hij alleen opbrengen voor zichzelf. Of meer nauwkeurig: voor hoe hij overkomt, de indruk die hij wekt, zijn pose. Het lijkt alsof alles om hem draait, ook als het in werkelijkheid totaal niet om hem gaat. En wanneer het dan werkelijk over hem gaat (zoals in het geval van de ultieme genocide) dan blijkt dat te pijnlijk, geeft finals niet thuis en kijkt hij weg.
Finalis wordt geheel door verwachtingen en conditioneringen van buiten gestuurd, maar erkennen kan hij dat niet. Het ontbreekt hem immers aan kern, intrinsieke motivatie, oriëntatie op het existentiële. Hij is de opportunist en weggetjesweter die met zijn ‘mij-maak-je-niks-wijs’- en ‘ik-ben-van-de-wereld’-attitude surft op het onbenul van hemzelf en dat van anderen. Willen weten waar het allemaal heen gaat of zou moeten gaan is verder van geen enkel belang, zelfs bedreigend, moet dus agressief worden overschreeuwt met wat feitelijk wereldvreemdheid is. Waar zijn magere kennis en stuurloosheid hem confronteren met zijn wereldvreemheid grijpt finalis naar rotsvaste overtuigingen en volgt hij het ongevaarlijke, het comfort, het extreem onbenullige, banale. Alleen daar verliest hij de brandende pijn die de existentiële holte in hem veroorzaakt. Alleen zo verdooft hij de homo nobilis die nog altijd in hem rondschopt, wachtend op een kopgeboorte.
The text above is part of a preview of a book (in progress) by Leon Dessau, titled Homo Finalis.
More info on the mainpage.
Unless indicated, all imagery on this site is AI generated, prompted in 2025 by Leon Dessau
Images: creative commons / copyright on text by Leon Dessau
Leon Dessau 