[HF20260228:finalis-als-tragische-figuur]
Homo Finalis is een tragische figuur, want onmachtig om de eigen tragiek te begrijpen, eenvoudig omdat hij zijn blik achterwaarts richt, zonder zijn schaduw te willen zien. Hij accepteert slechts een verbeeld verleden, en gaat tegelijkertijd de verbeelding uit de weg door te vluchten in nep en drogbeelden, placebo’s en chimaera‘s. De verbeeldingskracht die Homo Finalis nodig heeft om de andere oever te zien, wordt immers nog altijd gegijzeld door de producten van de verbeeldingskracht waarmee de mens zich eeuwenlang op deze oever staande hield. Finalis meent daarvan te zijn weggevlucht, maar zijn schaduw heeft hem ongezien achtervolgt. Vandaar dat finalis een voorkeur heeft voor een zilveren licht dat schaduwloos zelfs de kleur uit de dingen trekt. Waar de rivieren van dood en vergetelheid elkaar ontmoeten, heerst dit zilveren licht, dat mensen en dingen doet stollen en bevriezen, alsof alleen het feit dat ze geregistreerd werden telt.
The text above is part of a preview of a book (in progress) by Leon Dessau, titled Homo Finalis.
More info on the mainpage.
Unless indicated, all imagery on this site is AI generated, prompted in 2025 by Leon Dessau
Images: creative commons / copyright on text by Leon Dessau
Leon Dessau 